07-12-11

Mijn vader is overleden. Hij was 84.

In de mis werd het liedje van Stef Bos gespeeld: “Papa, ik lijk steeds meer op jou”… En dan las ik de volgende tekst…

Ik heb vele woorden met ons vader gehad… harde, maar ook zachte…

De harde woorden hebben me sterk gemaakt. Ik durf zelfs te zeggen dat ik nu geen enkel woord vrees, van wie dan ook. Dat laatste was trouwens het motto van ons moeder: “In ons huis mocht men alles zeggen, ongeacht de wijze waarop…”

Naast zijn oprechte “harde woorden” waren er de laatste tijd heel veel zachte woorden van ons vader…

Ik geef een voorbeeld van een gesprek…

Hij zei tegen mij: “Gij zijt mijn beste vriend.” En ik zei dan: “Ik ben blij dat ik in UW huis mag wonen (en mee-eten van uw pensioen, zolang ge leeft)… Kortom, ik ben blij dat gij leeft…”

En dan zei hij: “Maar ik, ik ben MEER blij dat GIJ leeft… (want dan ben ik niet alleen en kan je voor mij zorgen…)”

 

PS. Ik heb heel mijn leven in het huis van mijn vader gewoond. Eén jaar zat ik - op kot - in Leuven en één jaar zat ik in Duitsland voor mijn militaire dienstplicht… Vooral de laatste twee en een half jaar, na de dood van ons moeder, waren de gelukkigste jaren van mijn leven.. Het kunnen zorgen voor iemand die het nodig heeft en die er gelukkig mee is, is hetgeen ik elke mens toewens… 

 

17:11 Gepost door Mark Peeters | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | |

Commentaren

Sterkte!

Gepost door: Andreas | 22-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.